Upał w mieszkaniu potrafi być bardziej męczący niż sam upał na zewnątrz. Bo na zewnątrz możesz uciec w cień, do lasu, nad wodę. A w domu często jest „piekarnik”, który nagrzewa się cały dzień i oddaje ciepło jeszcze długo po zachodzie słońca. Wtedy zaczyna się festiwal pomysłów: otwieranie okien w południe, wentylator ustawiony „byle gdzie”, mokry ręcznik na krześle, wiatraczek w oknie, lód w misce. Część z tych rzeczy coś daje, część daje głównie poczucie, że cokolwiek robisz.
Da się schłodzić mieszkanie bez klimatyzacji, ale trzeba zrozumieć prostą zasadę: najpierw ograniczasz dopływ ciepła, potem usuwasz ciepło, które już weszło. Jeśli robisz odwrotnie, będziesz się kręcić w kółko.
Najwięcej ciepła w typowym mieszkaniu pochodzi nie z powietrza, tylko z promieniowania słonecznego wpadającego przez okna. Jeśli słońce świeci na szybę, szyba i wnętrze się nagrzewają. I później możesz mieć otwarte okna do rana, a ściany i meble i tak będą oddawały ciepło.
Dlatego numer jeden to osłona od zewnątrz lub możliwie „blisko zewnętrznej strony”. To jest różnica jak między parasolem a kremem z filtrem. Krem pomaga, ale parasol robi robotę od razu.
Nie musisz kupować drogich rozwiązań, ale warto wiedzieć, co ma największy sens w kontekście fizyki.
Jeśli używasz zasłon/rolet wewnętrznych, wybieraj jasne, najlepiej odbijające światło. I ważne: zasłona powinna zasłaniać szybę możliwie szczelnie, żeby nie tworzyć komina, w którym gorące powietrze krąży między szybą a wnętrzem. Czasem pomaga prosta rzecz: zasłona do samego parapetu i lekko odsunięta od grzejącej się ramy.
To brzmi banalnie, ale w praktyce jest najczęstszym błędem: ludzie otwierają okna w południe „żeby wpuścić powietrze”, a wpuszczają ciepło. Jeśli na zewnątrz jest 32°C, a w środku 27°C, to otwieranie okien podniesie temperaturę w mieszkaniu. Może pojawić się chwilowe wrażenie ulgi (bo jest ruch powietrza), ale suma ciepła w środku rośnie.
W praktyce najlepiej działa wietrzenie intensywne w godzinach, kiedy zewnętrzna temperatura spada: noc, wczesny ranek, czasem późny wieczór. Wtedy robisz krótką, mocną wymianę powietrza, zamiast trzymać okna uchylone cały dzień.
Jeśli mieszkasz przy hałasie i nie możesz otwierać okien w nocy, i tak da się coś ugrać: wietrzenie o świcie (krótkie, intensywne) plus porządne osłony w dzień potrafią zrobić różnicę.
Wentylator nie „schładza powietrza” sam z siebie. On schładza ciebie, bo przyspiesza parowanie potu i odbiór ciepła ze skóry. To dlatego czujesz ulgę. Ale jeśli mieszkanie jest bardzo nagrzane, wentylator może też mieszać gorące powietrze i sprawiać, że „wszędzie jest równo gorąco”.
To proste: w jednym oknie ustawiasz wentylator tak, żeby wyciągał powietrze z mieszkania (na zewnątrz), a w drugim robisz „wlot” chłodniejszego powietrza. Jeśli nie masz dwóch okien naprzeciwko, czasem wystarczy wentylator przy jednym oknie i uchylone drzwi do chłodniejszego korytarza.
Latem wiele mieszkań grzeje się nie tylko od słońca, ale też od sprzętów. Brzmi niewinnie, ale suma drobiazgów robi swoje: piekarnik, płyta, czajnik, suszarka, komputer stacjonarny pod obciążeniem, konsola, a nawet klasyczne żarówki.
To nie są „cudowne triki”, ale w połączeniu z osłonami okien potrafią obniżyć temperaturę odczuwalnie, zwłaszcza w małych mieszkaniach.
Klasyczny internetowy patent: miska z lodem przed wentylatorem. Może dać krótkotrwały efekt w bezpośredniej okolicy, ale nie obniży realnie temperatury całego mieszkania na długo. Co więcej, wprowadzanie wilgoci do już gorącego mieszkania może pogorszyć komfort, bo wysoka wilgotność utrudnia odparowanie potu, czyli utrudnia naturalne chłodzenie organizmu.
Jeśli masz suche powietrze i czujesz, że wilgotność jest niska, delikatne nawilżenie może poprawić komfort. Ale w większości upalnych dni problemem nie jest „za sucho”, tylko „za gorąco”. Dlatego z mokrymi ręcznikami i lodem warto ostrożnie: to raczej doraźna ulga dla człowieka, nie strategia chłodzenia mieszkania.
Jeśli chcesz zrobić to bez chaosu, potraktuj chłodzenie mieszkania jak prosty rytm dobowy. To jest szczególnie skuteczne, gdy upały trwają kilka dni i mieszkanie „nabiera ciepła” stopniowo.
Przewietrz intensywnie, wykorzystaj najchłodniejsze powietrze. Jeśli możesz, zrób przeciąg. Schłodź możliwie ściany i meble, bo to one magazynują ciepło.
Zamknij okna po nasłonecznionej stronie, zasłoń okna, ogranicz gotowanie i pracę urządzeń, które grzeją. Wentylator traktuj jako chłodzenie człowieka, nie „klimatyzację powietrza”.
Jeśli na zewnątrz jest chłodniej, wietrz. Jeśli to bezpieczne, utrzymaj cyrkulację powietrza. Jeśli nie możesz otwierać okien, spróbuj przynajmniej krótkiego wietrzenia o świcie oraz ogranicz nagrzewanie w dzień do minimum.
Wysoka temperatura w mieszkaniu to nie tylko dyskomfort. Dla części osób to realne zagrożenie: seniorzy, małe dzieci, osoby z chorobami serca, osoby przyjmujące niektóre leki. Jeśli w mieszkaniu przez wiele godzin jest bardzo gorąco i nie da się tego opanować, warto mieć plan awaryjny: przeniesienie się na kilka godzin do chłodniejszego miejsca (cień, klimatyzowane miejsce publiczne), regularne picie wody, chłodne okłady, prysznic, unikanie wysiłku.
Redakcja Reklama Kontakt Nasze portale i blogi
Wszelkie prawa zastrzeżone | Dział tematyczny Mindly.pl | Materiały w publikacjach | Zasady korzystania & Polityka prywatności
