Badanie dokumentów - część 2

Maciej Piwowski
12.05.2015

Oględziny dokumentu przeprowadza się za pomocą lupy lub mikroskopu stereoskopowego w oświetleniu ukośnym lub przechodzącym, a w bardziej zaawansowanych badaniach wykorzystuje się mikroinfraskop (podczerwień), promieniowanie ultrafioletowe emitowane przez lampę kwarcową zaopatrzoną w filtr Wooda, laser, miękkie promieniowanie rentgenowskie, betagrafię, a także badania elektrycznego oporu papieru. By ustalić, czy usuwano powierzchniową warstwę papieru wraz z zapisem, można posłużyć się sposobami chemicz­nymi (suchymi lub mokrymi).

Najczęściej spotykanymi śladami świadczącymi o podrobieniu lub przerobieniu są:

  • prześwit (powstaje najczęściej wskutek naruszenia powierzchni papieru w sposób mecha­niczny);
  • plamy; matową, porowatą powierzchnię papieru;
  • ślady wygładzania powierzchni;
  • zacieki na liniach załamania dokumentu;
  • różnice w środku kryjącym lub narzędziu pisarskim ;
  • różnice w kroju czcionki;
  • niewłaściwe rozmieszczenie tekstu,
  • źle dobrany papier (ze względu na gatunek, format);
  • odbitkę niewłaściwego stempla (ze względu na kształt, format);
  • brak zgodności fragmentów suchej pieczęci (przy zamianie zdjęcia np. w dowodzie osobistym);
  • niewłaściwe wypełnienie dokumentu (może świadczyć o tym, że wypełniała go osoba niekom­petentna).

    Badania podłoża dokumentów

    Najpowszechniej występującym podłożem dokumentów jest papier. Przy jego badaniu, by określić cechy grupowe, bierze się pod uwagę:
  • rodzaj i gatunek ? określa zastosowanie użytkowe papieru
  • klasę
  • gramaturę
  • powierzchnię
  • barwę
  • format

    Bardziej szczegółowe badania papieru obejmują ustalenie składu włóknistego, właściwości fizycznych, wytrzymałościowych, chemicznych i cech specjalnych. W grupie właściwości fizycznych bada się m.in.: grubość, gładkość, przezroczystość, przepuszczalność powietrza, chłonność wody i tłuszczów, rozciągliwość, przewodnictwo prądu i palność. W grupie właściwości chemicznych ustala się m.in. rodzaj włókien i innych składników (wypełniacze, kleje, barwniki i zanieczyszczenia). Najważniejsze w tej grupie są: pH papieru i wyciągu wodnego, skład włóknisty, rodzaj kleju. Do cech specjalnych papieru zalicza się właściwości mające znaczenie tylko dla pewnych grup wyrobów.

    Oprócz papierów z naturalnych włókien roślinnych produkuje się także papiery syntetyczne. Do ich wytwarzania używa się głównie polimerów termoplastycznych.

    Papiery syntetyczne dzieli się ze względu na technologię ich otrzymywania na trzy grupy: papiery z syntetycznej pulpy (zwanej SWP), z syntetycznych włókien ciągłych i z syntetycznej folii. Papiery wykonane z SWP są bardzo wytrzymałe na tarcie i rozerwanie, dobrze chłoną środki kryjące, a wszelkie wydrapywanie lub usuwanie zapisów pozostawia łatwe do wykrycia ślady. Papier z syntetycznych włókien ciągłych jest wytwarzany z wysoko spolimeryzowanych polietyleno­wych włókien ciągłych. Jest to papier o specyficznej jedwabistej powierzchni, nieprzezroczysty, dobrze wiążący środki kryjące, a ponadto bardzo odporny na tarcie, zginanie i inne obciążenia mechaniczne. Papiery syntetyczne otrzymywane z cienkich folii plastikowych są produkowane metodą wyciskania w podwyższonej temperaturze.
Zgłoś swój pomysł na artykuł

Więcej w tym dziale Zobacz wszystkie

Na naszej stronie korzystamy z plików cookies w celu spersonalizowania reklam, więcej informacji.