Ballada

Maciej Piwowski
05.09.2015

Ballada - wierszowana opowieść, łącząca w sobie cechy liryki, epiki i dramatu, której tematem są niezwykłe wydarzenia. Jest gatunkiem synkretycznym. Jej nazwa pochodzi od włoskiego ballare (tańczyć), co wskazuje na włosko-prowansalskie początki. Romantyczna ballada nawiązuje jednak do ludowych pieśni, które między XII a XIV w. pojawiły się w Danii i Szkocji. Pod koniec XVIII w. odkryli je miłośnicy folkloru. Wkrótce ballada stała się ulubionym gatunkiem poetów. Jej forma romantyczna wyróżnia się śpiewnością wiersza, nastrojowością, tajemniczością niejasno zarysowanych zdarzeń z interwencją złowrogich sił nadzmysłowych. Uwydatnieniu sensacyjności sprzyja konstrukcja narratora, zdziwionego światem, który przedstawia.

Ballada była charakterystyczna dla epoki romantyzmu.

Cechy ballad romantycznych:

    * ludowość (obecność ludu - mieszkańców wsi, symbolika ludowa),
    * obecność postaci fantastycznych (nimf, rusałek, duchów),
    * przysłowia ludowe, złote myśli, które kształtują moralnie ludzi,
    * przyroda jako żywy bohater,
    * język stylizowany na język ludowy (elementy mowy potocznej i gwary),
    * cały tekst ma charakter zwykłej, ludowej opowieści,
    * autor (utożsamiony z narratorem) solidaryzuje się z ludem (mieszkańcy wsi),
    * synkretyzm rodzajowy - utwór łączy w sobie elementy epiki, liryki i dramatu

Obecność przyrody :

    * jest tłem dla wszystkich wydarzeń,
    * tajemnicza, groźna i niesamowita, tworzy groźny nastrój,
    * jest siłą sprawczą wydarzeń,
    * jest surowym trybunałem osądzającym człowieka,
    * stoi na straży wierności i lojalności, honoru i cnoty itp.,
    * jest związana ze światem ludzkim,

Charakterystyczne ballady to np. "Pani Twardowska" lub "Trzech Budrysów" Adama Mickiewicza.

Zgłoś swój pomysł na artykuł

Więcej w tym dziale Zobacz wszystkie

Ważne: Użytkowanie Witryny oznacza zgodę na wykorzystywanie plików cookie. Szczegółowe informacje w Polityce prywatności.