Ostatni tydzień – od mniej więcej 8 do 15 listopada 2025 roku – przyniósł bardzo gęstą mieszankę wydarzeń społecznych. Z jednej strony widać było mobilizację obywateli wokół praw pracowniczych, równości i jakości usług publicznych, z drugiej – niepokojące przykłady zaostrzania kursu wobec mniejszości czy brutalnych represji po wyborach. Poniżej zebraliśmy dziesięć najważniejszych wydarzeń społecznych z Polski i ze świata, wraz z omówieniem ich szerszego kontekstu i możliwych konsekwencji.
12 listopada 2025 roku rozpoczął się ogólnopolski protest nauczycieli zrzeszonych w strukturach NSZZ „Solidarność”. To forma sprzeciwu wobec warunków pracy i wynagradzania, która ma potrwać do 20 grudnia, a w razie potrzeby może zostać wydłużona. Związkowcy podkreślają, że nauczyciele należą do najbardziej przeciążonych grup zawodowych w sektorze publicznym – liczba godzin ponadwymiarowych systematycznie rośnie, a jednocześnie rosną także obowiązki biurokratyczne i presja związana z brakami kadrowymi. W komunikatach mowa jest nie tylko o „godnych pensjach”, ale też o konieczności uporządkowania systemu wynagradzania i urealnienia dodatków, tak aby odpowiadały faktycznemu wysiłkowi wkładanemu w pracę.
Symbolicznym znakiem protestu stało się oflagowanie szkół, przedszkoli i placówek oświatowych flagami „Solidarności”. Flagi są wieszane na masztach przed budynkami, na ogrodzeniach, balkonach czy drzwiach wejściowych tak, aby były dobrze widoczne dla uczniów, rodziców i lokalnych społeczności. Związek tłumaczy, że świadomie wybrał formę protestu, która nie uderza wprost w uczniów (np. poprzez strajk z odwoływaniem zajęć), ale jasno pokazuje, że cierpliwość nauczycieli się wyczerpała. Jednocześnie trwają przygotowania do dalszych etapów akcji – od pikiet pod urzędami po bardziej zdecydowane formy nacisku, jeśli dialog z rządem nie przyniesie rezultatów.
Dla wielu rodziców protest jest sygnałem, że problemy oświaty nie są abstrakcyjnym sporem „związkowców z ministrem”, ale realnie przekładają się na jakość nauczania i dobrostan dzieci. Przeciążony i niedoceniany nauczyciel to większe ryzyko wypalenia, rotacji kadr, braków w obsadzie zajęć czy ograniczonej dostępności zajęć dodatkowych. Z perspektywy państwa spór ma wymiar strategiczny – jeśli nie uda się ustabilizować warunków pracy w szkołach, trudno będzie zatrzymać młodych ludzi w zawodzie i odbudować prestiż zawodu. Rozpoczęty w tym tygodniu protest może stać się początkiem dłuższej dyskusji o tym, ile jako społeczeństwo jesteśmy gotowi zainwestować w edukację publiczną.
11 listopada ulicami Warszawy przeszedł kolejny Marsz Niepodległości, który od lat jest jednym z najbardziej widocznych wydarzeń społeczno-politycznych w Polsce. Tradycyjnie organizowany przez środowiska narodowe, gromadzi dziesiątki tysięcy osób niosących biało-czerwone flagi, transparenty i odpalających race. W tym roku szczególne zainteresowanie mediów wzbudziła obecność czołowych polityków opozycji i partii prawicowych, co po raz kolejny uruchomiło debatę o tym, czy Marsz jest wydarzeniem ponadpolitycznym, czy raczej imprezą określonego obozu ideowego. Relacje różnych redakcji pokazały, jak odmiennie można interpretować to samo wydarzenie – od patriotycznego święta po „zawłaszczanie symboli narodowych”.
W przestrzeni publicznej powróciły dobrze znane pytania: gdzie przebiega granica między dumą narodową a wykluczającym nacjonalizmem, i czy państwo powinno w większym stopniu kształtować oficjalny sposób świętowania, czy raczej zostawić to oddolnym inicjatywom. Uwagę zwracała także frekwencja – niższa niż w rekordowych latach, ale wciąż na tyle duża, by Marsz pozostawał jednym z głównych barometrów nastrojów części społeczeństwa. W tle pojawiały się też obawy o bezpieczeństwo, choć w tym roku doniesienia o poważniejszych incydentach były ograniczone w porównaniu z najbardziej burzliwymi edycjami.
Dla wielu obserwatorów Marsz Niepodległości jest papierkiem lakmusowym podziałów społecznych. Jedni widzą w nim wyraz obywatelskiego przywiązania do historii i tradycji, inni – manifestację ostrzejszych nastrojów, niechęci wobec mniejszości czy Unii Europejskiej. Dyskusja po tegorocznym Marszu pokazuje, że spór o to, „czyje jest” święto 11 listopada, bynajmniej się nie wygasił. To ważna lekcja dla instytucji państwa: jeśli nie uda się stworzyć atrakcyjnej, inkluzywnej formuły obchodów, przestrzeń tę będą wypełniać inicjatywy bardziej radykalnych środowisk.
Od 1 listopada 2025 r. w Polsce obowiązują nowe zasady udzielania bezpłatnego zakwaterowania uchodźcom z Ukrainy. Rząd zdecydował, że dostęp do miejsc zbiorowego zakwaterowania finansowanych przez państwo pozostanie zarezerwowany głównie dla osób należących do tzw. grup wrażliwych – dzieci, seniorów, osób z niepełnosprawnościami czy samotnych matek z dziećmi. Pozostali uchodźcy w praktyce powinni stopniowo przechodzić na samodzielne wynajmowanie mieszkań lub pokoju na rynku prywatnym. Zmiana jest tłumaczona rosnącym obciążeniem finansów publicznych – roczny koszt programu miał sięgać kilku miliardów złotych – oraz potrzebą „normalizacji” sytuacji po ponad trzech latach od wybuchu pełnoskalowej agresji Rosji na Ukrainę.
W mijającym tygodniu można było obserwować pierwsze społeczne skutki tych decyzji. Organizacje pomocowe, samorządy i sami uchodźcy alarmowali, że rynek najmu w największych miastach już jest bardzo drogi i napięty, a nagłe ograniczenie dostępu do bezpłatnego zakwaterowania może pogłębić zjawisko „ukrytej bezdomności”. Część rodzin, które wcześniej mieszkały w ośrodkach zbiorowych, stoi przed koniecznością przeniesienia się do tańszych, często gorszych warunków lokalowych, nierzadko na peryferiach miast. Dla ludzi, którzy równocześnie próbują utrzymać pracę, wysłać dzieci do szkół i odnaleźć się w nowym kraju, to kolejne poważne obciążenie.
Decyzja rządu wywołuje debatę o tym, jak długo i w jakiej formie państwo powinno wspierać osoby uciekające przed wojną i przemocą. Część komentatorów zwraca uwagę, że po kilku latach od przybycia pierwszych fal uchodźców trzeba szukać bardziej trwałych rozwiązań integracyjnych – od polityki mieszkaniowej po dostęp do rynku pracy. Inni ostrzegają, że zbyt szybkie ograniczanie pomocy może prowadzić do marginalizacji i napięć społecznych, zwłaszcza w mniejszych miejscowościach, gdzie konkurencja o tanie mieszkania i usługi publiczne jest szczególnie wyraźna. W tym sensie polska dyskusja wpisuje się w szerszy europejski spór o granice solidarności i wspólnej odpowiedzialności za osoby migrujące.
W Parlamencie Europejskim trwał w ostatnich dniach intensywny Tydzień Równości Płci, połączony z debatą i głosowaniem nad stanowiskiem europosłów w sprawie nowej strategii równościowej po 2025 roku. Parlament przyjął dokument wzywający Komisję Europejską do przygotowania ambitnej strategii, która nie tylko utrzyma dotychczasowe standardy, ale realnie przełoży się na codzienne życie kobiet i mężczyzn w krajach członkowskich. W rezolucji pojawia się m.in. postulat uznania przemocy ze względu na płeć za przestępstwo na poziomie unijnym, pełnej implementacji istniejącego prawa antydyskryminacyjnego oraz zapewnienia dostępu do bezpiecznej i legalnej opieki okołoporodowej, w tym aborcji, tam gdzie prawo krajowe to przewiduje.
Debata pokazała duże różnice w podejściu między poszczególnymi państwami i frakcjami politycznymi. Część europosłów podkreślała, że bez silnych ram unijnych prawa kobiet i osób LGBT+ mogą być łatwo ograniczane przez konserwatywne rządy na poziomie krajowym. Inni argumentowali, że kwestie światopoglądowe powinny pozostać domeną państw członkowskich, a zbyt szczegółowa ingerencja Brukseli w prawo rodzinne czy karne może wywoływać opór społeczny. Mimo tych napięć przyjęte stanowisko ma znaczenie – będzie punktem odniesienia dla Komisji przy pisaniu strategii i sygnałem politycznym dla rządów, że Parlament oczekuje konkretnych działań, a nie tylko deklaracji.
W praktyce Tydzień Równości Płci stał się także okazją do szerokich kampanii świadomościowych, spotkań z organizacjami społecznymi, ekspertami i przedstawicielami miast. Wiele wydarzeń dotyczyło luki płacowej, godzenia pracy z opieką nad dziećmi, sytuacji kobiet w nowych technologiach czy przemocy w bliskich związkach. Dla obywateli może to brzmieć abstrakcyjnie, dopóki nie przełoży się na konkretne przepisy czy programy finansowania, ale europejskie strategie zwykle z czasem filtrują się do prawa krajowego, projektów unijnych i standardów, które muszą spełnić np. pracodawcy. Dlatego to, co dzieje się w tym tygodniu w Strasburgu i Brukseli, ma potencjał, by za kilka lat realnie wpłynąć na warunki życia milionów osób w całej UE.
W dniach 4–6 listopada w stolicy Kataru, Dausze, odbył się globalny szczyt poświęcony rozwojowi społecznemu, gromadząc około 14 tysięcy uczestników – od szefów państw, przez ministrów, po przedstawicieli organizacji międzynarodowych, biznesu i społeczeństwa obywatelskiego. W mijającym tygodniu publikowane były podsumowania i wnioski z tego spotkania, które miało być odpowiedzią na narastające nierówności, kryzys kosztów życia i konsekwencje pandemii. W centrum dyskusji znalazły się m.in. systemy ochrony socjalnej, walka z ubóstwem, integracja grup narażonych na wykluczenie, a także rola usług publicznych – zdrowia, edukacji czy transportu – w budowaniu spójności społecznej.
Jednym z głównych tematów była potrzeba lepszego finansowania programów osłonowych, szczególnie w krajach o niskich i średnich dochodach, które borykają się z narastającym długiem i ograniczoną przestrzenią fiskalną. Eksperci podkreślali, że bez trwałych, powszechnych systemów zabezpieczenia społecznego nawet krótkotrwałe kryzysy – jak susze, klęski żywiołowe czy spowolnienia gospodarcze – mogą wypychać miliony ludzi w biedę. Jednocześnie silnie wybrzmiał postulat, aby polityki społeczne projektować w sposób włączający, przy udziale organizacji lokalnych i osób, których bezpośrednio dotyczą. Innymi słowy – nie wystarczy więcej pieniędzy; potrzebny jest też głos obywateli przy podejmowaniu decyzji.
Jak zawsze przy tego typu szczytach, pojawia się pytanie, na ile przyjęte deklaracje i raporty przełożą się na realne działania. Krytycy zwracają uwagę, że dotychczas wiele ambitnych celów w obszarze rozwoju społecznego pozostaje na papierze, a w praktyce górę bierze logika krótkoterminowych cięć budżetowych. Z drugiej strony takie spotkania są ważne, bo porządkują agendę, wyznaczają priorytety dla instytucji międzynarodowych i mogą wzmacniać pozycję tych polityków, którzy w swoich krajach chcą bronić usług publicznych przed kolejnymi falami oszczędności. W mijającym tygodniu toczyła się więc nie tylko gra o język końcowego dokumentu, ale też o to, jak będzie wyglądała globalna „mapa drogowa” dla polityki społecznej na kolejne lata.
Podczas piątego dnia szczytu klimatycznego COP30 w Belém w Brazylii doszło do spektakularnego protestu – grupy rdzennych mieszkanek i mieszkańców Amazonii zablokowały wejście na teren konferencji. Ich główne zarzuty dotyczyły marginalizowania rdzennych społeczności w procesie negocjacyjnym, pomimo tego, że to właśnie oni ponoszą bezpośrednie skutki wylesiania, pożarów i susz nasilonych przez zmiany klimatu. Liderzy, tacy jak znany na świecie przywódca plemienny Raoni Metuktire, domagali się mocniejszych zobowiązań do ochrony lasów i terytoriów rdzennych, a także realnego wpływu społeczności lokalnych na decyzje dotyczące wykorzystania zasobów.
Kontrast między ograniczonym dostępem przedstawicieli rdzennych społeczności a liczbą akredytowanych lobbystów przemysłu paliw kopalnych – według wyliczeń organizacji pozarządowych ponad 1600 – stał się jednym z symboli tegorocznej konferencji. Zdaniem krytyków taka dysproporcja podważa wiarygodność szczytu i rodzi pytanie, czy proces negocjacyjny nie został zdominowany przez interesy korporacyjne kosztem praw społeczności narażonych na wysiedlenia, utratę źródeł utrzymania czy przemoc ze strony nielegalnych eksploatatorów lasu. Obraz protestujących blokujących wejście do strefy negocjacji obiegł media na całym świecie, stając się jednym z najbardziej wymownych kadrów COP30.
Protest w Belém to ważne wydarzenie społeczne nie tylko w kontekście polityki klimatycznej, ale i szerszej dyskusji o demokracji i reprezentacji. Pokazuje, że bez silnego głosu oddolnych ruchów – od społeczności rdzennych po organizacje młodzieżowe – międzynarodowe szczyty mogą stać się hermetycznymi spotkaniami elit, w których realne doświadczenia ludzi z pierwszej linii kryzysu są słabo słyszalne. Jednocześnie reakcja władz, w tym zwiększona obecność policji i wojska wokół konferencji, wywołała dyskusje o tym, gdzie kończy się uzasadniona troska o bezpieczeństwo, a zaczyna tłumienie protestu. W tym sensie to, co wydarzyło się pod bramą COP30, mówi bardzo dużo o stanie globalnej demokracji klimatycznej.
Światowe media i organizacje praw człowieka z niepokojem śledzą wydarzenia w Tanzanii po wyborach prezydenckich z 29 października. W mijającym tygodniu pojawiały się kolejne doniesienia o setkach, a według części źródeł nawet ponad tysiącu osób zabitych przez siły bezpieczeństwa podczas tłumienia protestów przeciwko wynikom głosowania. Urzędująca prezydent Samia Suluhu Hassan miała zdobyć niemal 98 procent głosów, co przy relacjach o zastraszaniu opozycji, blokadach mediów i zarzutach o fałszerstwa wywołało masową falę demonstracji. Policja i wojsko odpowiedziały ostrą amunicją, a rodziny ofiar – według relacji aktywistów – miały być naciskane, by w aktach zgonu wpisywać inne przyczyny śmierci niż postrzał.
Władze rozpoczęły zakrojone na szeroką skalę represje wobec opozycji, m.in. zatrzymując wysokich rangą działaczy głównej partii opozycyjnej CHADEMA i stawiając kilkuset osobom zarzuty zdrady stanu, za którą w Tanzanii grozi kara śmierci. Dla obrońców praw człowieka to sygnał, że rząd nie zamierza szukać kompromisu, lecz dąży do sparaliżowania struktur opozycyjnych i zastraszenia potencjalnych uczestników kolejnych protestów. W przestrzeni publicznej pojawiło się określenie „tanzański Tiananmen”, które ma oddawać skalę tragedii i brutalności reakcji władz na pokojowe – przynajmniej z założenia – demonstracje obywateli domagających się uczciwych wyborów.
Choć wydarzenia w Tanzanii mają przede wszystkim wymiar polityczny, to są też dramatycznym przykładem naruszenia podstawowych praw społecznych – prawa do życia, zgromadzeń, wolności słowa i wolnych wyborów. Reakcja społeczności międzynarodowej jest na razie ograniczona do oświadczeń potępienia i apeli o śledztwo, pojawiają się jednak głosy o potrzebie bardziej zdecydowanych kroków, jak sankcje wobec osób odpowiedzialnych za represje czy przegląd relacji gospodarczych. Dla mieszkańców kraju to sygnał, że walka o elementarne swobody może wiązać się z ogromnym ryzykiem osobistym, ale zarazem zapowiedź dalszych napięć i możliwych demonstracji, m.in. zapowiadanych na grudniowe obchody niepodległości.
Dolna izba parlamentu Kazachstanu przyjęła w tym tygodniu kontrowersyjne przepisy zakazujące tzw. „propagandy nietradycyjnych orientacji seksualnych”. Ustawa obejmuje szeroko rozumiane treści – od mediów tradycyjnych, przez internet, po wypowiedzi publiczne – które mogłyby zostać uznane za „pozytywne przedstawianie” osób LGBT+. W praktyce oznacza to, że nawet neutralne lub empatyczne materiały o życiu osób nieheteronormatywnych mogą zostać zakwalifikowane jako propaganda i skutkować grzywnami czy karą więzienia. Dodatkowo przewidziano obowiązek oznaczania treści związanych z tematyką LGBT+ kategorią „18+”, co utrudni młodym ludziom dostęp do rzetelnych informacji na temat własnej tożsamości czy zdrowia psychicznego.
Pakiet zmian został uzasadniony koniecznością „ochrony dzieci” i „tradycyjnych wartości”, co mocno nawiązuje do retoryki używanej wcześniej m.in. w Rosji. Organizacje praw człowieka – zarówno krajowe, jak i międzynarodowe – alarmują, że ustawa może stać się narzędziem do dalszej marginalizacji i nękania osób LGBT+, które już teraz borykają się z przemocą, dyskryminacją w pracy czy odmową świadczeń medycznych. Wspólne oświadczenie kilku organizacji wzywa prezydenta i Senat do zablokowania przepisów i przypomina, że Kazachstan deklaruje przywiązanie do standardów praw człowieka w ramach ONZ i innych organizacji międzynarodowych.
Dla społeczeństwa Kazachstanu przyjęcie takiej ustawy może mieć długofalowe konsekwencje. Po pierwsze, wysyła sygnał, że państwo akceptuje stygmatyzację części obywateli, co może ośmielać sprawców przemocy motywowanej uprzedzeniami. Po drugie, ogranicza przestrzeń debaty publicznej – media, nauczyciele czy organizacje pozarządowe mogą zacząć autocenzurować się z obawy przed zarzutem „propagandy”. Po trzecie, w szerszym kontekście regionu Azji Środkowej wzmacnia trend „importowania” restrykcyjnych wzorców legislacyjnych z Rosji, co oddala perspektywę swobodnej dyskusji o prawach człowieka i różnorodności. To wydarzenie budzi niepokój nie tylko aktywistów, ale także obserwatorów, którzy widzą w nim element szerszego zwrotu autorytarnego.
Amerykański Sąd Najwyższy odrzucił w tym tygodniu próbę wznowienia sprawy, która mogłaby podważyć precedensowy wyrok z 2015 roku legalizujący małżeństwa jednopłciowe w całych Stanach Zjednoczonych. Wniosek złożyła była urzędniczka hrabstwa w stanie Kentucky, która w przeszłości odmówiła wydawania ślubów parom tej samej płci powołując się na swoje przekonania religijne. Konserwatywne środowiska liczyły, że przy obecnym składzie – po zmianach, które umożliwiły m.in. uchylenie konstytucyjnej ochrony prawa do aborcji – sąd może być skłonny ponownie otworzyć temat równości małżeńskiej. Do tego jednak nie doszło; sąd odmówił przyjęcia sprawy do rozpoznania, nie wydając obszernego uzasadnienia.
Decyzja wywołała ulgę wśród organizacji walczących o prawa osób LGBT+, które obawiały się efektu „poślizgu” po uchyleniu wyroku w sprawie aborcji. W debacie publicznej pojawiły się głosy, że jest to ważny sygnał: nawet konserwatywniejszy skład Sądu Najwyższego nie chce otwierać kolejnego frontu wojny kulturowej w kraju, który już teraz jest mocno spolaryzowany. Jednocześnie część prawników zwraca uwagę, że odmowa zajęcia się jedną konkretną sprawą nie oznacza definitywnej gwarancji bezpieczeństwa dla równości małżeńskiej – przyszłe składy sądu lub inne ścieżki prawne mogłyby temat przywrócić.
W wymiarze społecznym decyzja Sądu Najwyższego to przede wszystkim chwilowe zatrzymanie procesu „odkręcania” zmian wywalczonych przez ruchy emancypacyjne w ostatnich dekadach. Dla milionów par jednopłciowych oznacza to utrzymanie stabilności prawnej, na której opierają swoje życie rodzinne, dostęp do świadczeń czy prawo do dziedziczenia. W szerszym kontekście globalnym amerykańskie rozstrzygnięcia nadal pełnią rolę punktu odniesienia: państwa, w których toczy się debata o równości małżeńskiej, uważnie patrzą na to, czy USA utrzymują kurs w stronę bardziej inkluzywnego modelu praw obywatelskich, czy też cofają się pod wpływem presji konserwatywnych środowisk.
W piątek 14 listopada w Anglii rozpoczął się pięciodniowy strajk tzw. junior doctors, czyli młodszych lekarzy pracujących w publicznej służbie zdrowia NHS. To kolejny etap długiego konfliktu o warunki pracy i płacy w systemie, który od lat boryka się z niedofinansowaniem, brakami kadrowymi i przepełnionymi oddziałami. Związek lekarzy zrzeszający tę grupę zawodową zarzuca rządowi, że oferowane podwyżki nie rekompensują wieloletnich realnych spadków wynagrodzeń w stosunku do kosztów życia, a wielu lekarzy po dwóch latach pracy nie jest w stanie znaleźć stabilnego etatu. W tle sporu jest także poczucie, że kolejni ministrowie zdrowia składają obietnice bez pokrycia, odkładając trudne decyzje o systemowym dofinansowaniu ochrony zdrowia.
Strajk oznacza poważne zakłócenia w funkcjonowaniu szpitali – przekładane są planowe zabiegi, a część pacjentów musi dłużej czekać na konsultacje czy wyniki badań. Jednocześnie organizatorzy protestu podkreślają, że bezpieczeństwo pacjentów jest priorytetem, a dyżury ratunkowe i najpilniejsze świadczenia są zabezpieczone. Dla wielu Brytyjczyków sytuacja jest ambiwalentna: z jednej strony istnieje obawa przed pogorszeniem dostępu do opieki, z drugiej – rośnie zrozumienie dla argumentów personelu medycznego, który na co dzień mierzy się z przepełnionymi oddziałami, rosnącą biurokracją i stresem wypalenia zawodowego.
Strajk młodszych lekarzy wpisuje się w szerszą falę protestów pracowniczych w sektorach kluczowych dla życia społecznego: od transportu po edukację i opiekę zdrowotną. Wspólnym mianownikiem jest poczucie, że od pracowników oczekuje się coraz więcej, ale bez adekwatnego odzwierciedlenia w wynagrodzeniach i warunkach pracy. Dla innych krajów – w tym Polski – angielski spór wokół NHS może być ostrzeżeniem, jak wygląda system zdrowia, który przez lata opiera się na „zaciskaniu pasa” i dobrej woli personelu. W tym sensie wydarzenia z tego tygodnia mają znaczenie wykraczające poza Wielką Brytanię, stając się elementem globalnej rozmowy o przyszłości usług publicznych.
Protest nauczycieli w Polsce i forma „oflagowania” szkół – m.in. serwis samorzad.pap.pl (aktualności oświatowe) oraz Pulshr.pl (opis postulatów i harmonogramu protestu): https://samorzad.pap.pl/kategoria/aktualnosci/rozpoczal-sie-protest-nauczycieli-min-w-sprawie-godzin-ponadwymiarowych oraz https://www.pulshr.pl/prawo-pracy/rozpoczyna-sie-protest-oswiaty-zadaja-m-in-podwyzek-kropla-ktora-przelala-czare-goryczy,115246.html
Marsz Niepodległości 11 listopada 2025 r. w Warszawie – relacje z frekwencją i przebiegiem wydarzenia: https://www.portalsamorzadowy.pl/polityka-i-spoleczenstwo/warszawa-ulicami-miasta-przeszedl-marsz-niepodleglosci-aktualizacja,637509.html oraz https://www.fakt.pl/polityka/marsz-niepodleglosci-2025-co-sie-dzieje-w-warszawie-pelna-relacja/v2d4s59
Zmiany zasad bezpłatnego zakwaterowania uchodźców z Ukrainy w Polsce od 1 listopada 2025 r. – opis nowych warunków i grup uprawnionych: https://visitukraine.today/blog/6571/poland-is-ending-its-free-housing-program-for-ukrainians-new-conditions-starting-november-1-2025 oraz https://www.visahq.com/fr/news/2025-10-25/pl/poland-ends-automatic-social-housing-support-for-many-ukrainian-refugees
Tydzień Równości Płci i strategia UE po 2025 r. – materiały Parlamentu Europejskiego i grup politycznych: https://www.europarl.europa.eu/news/en/press-room/20251106IPR31291/parliament-calls-for-an-ambitious-gender-equality-strategy oraz https://www.reneweuropegroup.eu/news/2025-11-13/european-gender-equality-strategy-post-2025-must-make-equality-a-lived-reality-for-women oraz strona inicjatyw tygodnia równości: https://garagerasmus.org/european-gender-equality-week-2025-facing-the-talent-gap
Globalny szczyt rozwoju społecznego w Dausze – podsumowanie negocjacji i tematów obrad: https://enb.iisd.org/world-summit-social-development-wssd2-summary
Protest społeczności rdzennych podczas COP30 w Belém (Brazylia) – relacja na żywo i komentarze dotyczące reprezentacji ludności rdzennej: https://www.theguardian.com/environment/live/2025/nov/14/cop30-live-updates-activists-blockade-summit-climate-conference
Represje po wyborach w Tanzanii – informacje o liczbie ofiar, działaniach władz i reakcjach międzynarodowych: https://www.ft.com/content/351593a7-e5d0-42a8-8a1f-328ccee40ddb oraz https://www.reuters.com/world/africa/tanzania-police-seek-arrest-opposition-leaders-after-protests-2025-11-08/
Ustawa Kazachstanu przeciw tzw. „propagandzie” LGBT+ oraz apel organizacji praw człowieka o jej odrzucenie: https://apnews.com/article/9f32b38b7481e97f7cb9255a6b2387f1 oraz https://crd.org/2025/11/11/kazakhstan-must-reject-lgbti-propaganda-legal-proposals/
Decyzja Sądu Najwyższego USA o odrzuceniu próby podważenia wyroku ws. małżeństw jednopłciowych – relacja agencji i kontekst prawny: https://www.reuters.com/world/us-supreme-court-rejects-bid-overturn-same-sex-marriage-right-2025-11-10/ oraz komentarze analityczne na portalu prawniczym: https://www.scotusblog.com/2025/10/court-to-consider-whether-to-hear-challenge-to-same-sex-marriage-on-nov-7/
Strajk młodszych lekarzy w Anglii w listopadzie 2025 r. – opis przyczyn, skali protestu i reakcji rządu: https://www.reuters.com/world/uk/englands-junior-doctors-begin-five-day-walkout-2025-11-14/
Redakcja Reklama Kontakt Nasze portale i blogi
Wszelkie prawa zastrzeżone | Dział tematyczny Mindly.pl | Materiały w publikacjach | Zasady korzystania & Polityka prywatności
